Ook al bleef het vooral een typisch Belgisch verschijnsel, tijdens de jaren zeventig waren de popcornoldies ook enorm populair in het grensgebied van onze buurlanden Frankrijk en Nederland. In deze periode vonden ieder weekend heel wat mensen vanuit Amsterdam, tot zelfs vanuit Parijs, hun weg naar onze Belgische dancings waar uitsluitend popcornoldies werden gedraaid. Het was telkens weer een unieke sfeer in deze dancings. Dansen op de toonbank was klassiek. Nu nog, tijdens speciale oldies party’s beleeft men opnieuw zulke toestanden mee. En toen de dj’s en platenverzamelaars steeds méér muziek in het popcorn genre begonnen te bestellen, vonden Amerikaanse muziektijdschriften het zo interessant dat men artikels schreef over dit uniek muziekgenre in België.

Popcornoldies kan men ook niet herkennen, zoals een paar jaar terug bij de New Beat, aan een bepaald muziek ritme. Het enige wat beiden gemeen hebben is dat het een Belgische ontdekking is. Bij de Popcorn Oldies ging het over diverse muziek stijlen, die voor de echte kenners uitsluitend bestond uit soul, rythm & blues en jazz. Om sfeer te scheppen begon men ook ska, mambo en chachacha te draaien wat dan ook vlug geklasseerd werd als popcornoldies.  Doch door de jaren heen liep één bepaalde muziekstijl als rode draad door 25 jaar Popcornoldies : het muziekgenre uit Detroit “The Motownsound”. Een muziek die sinds zijn ontstaan in 1960 even belangrijk was als Elvis Presley, The Beatles en Rock and roll. Ook het Chicago geluid kende veel succes bij de liefhebbers van Popcorn Oldies daar een groot aantal van die nummers het ideale dansritme voortbrachten, met name ; het mid-tempo.

Bij de verzamelaars van Popcornoldies werden vooral platen gezocht op de labels VEE-JAY, CHESS, WAND en OKEH.

Ondanks de opkomst midden jaren zeventig van het Philadelphia geluid en de Disco waren de popcornoldies op dat moment nog noot zo populair geweest. Zelfs een aantal Belgische artiesten bracht een nieuwe versie op de markt van popcornoldies uit de jaren zestig en kwamen met succes terecht op onze nationale hitlijsten. Denken we maar even aan jimmy frey met “Yet I know” en Dany Fisher met “Just another guy”. Nu zijn er nog een aantal dancings overgebleven die zich niet gewaags hebben aan de hedendaagse muziek geluiden, maar steeds zijn trouw gebleven aan de muziek waar het 25 jaar geleden mee begon, en waar een bezoek aan een oldies party steeds een aanrader is voor een geslaagd weekend.